ΜΗΤΕΡΑ!
Μωρό μου;
Με τρόμαξες!
Συγγvώμη.
Δεv το ήθελα.
Ήσουv έξω;
- Γιατί δε με ξύπνησες; - 'Ηθελα να μείνω μόνος.
Θέλω να πω... 'Ηθελα να αδειάσει τo κεφάλι μου...
για να αρχίσουν να "ρέουν" και πάλι οι ιδέες.
Και άρχισαν;
'Οχι.
Θα γίνει.
Μην ανησυχείς.
Θα έρθουν.
- Πρέπει να βρομάω. - Μ' αρέσει.
Πάω να κάνω ένα ντουζ.
'Ει...
- Να τα πάρω αυτά; - Θα το κάνω εγώ.
Τέλεια.
Δε χρειαζόταν να τα κάνεις όλα αυτά.
Το ήθελα.
Εργάζεσαι πολύ σκληρά.
Ναι, σωστά.
Περίμενε εδώ.
'Οχι, όχι, δεν πειράζει, δεν πειράζει.
- Πέρνα, σε παρακαλώ. - Ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Γεια.
Αυτός ο κύριος, λοιπόν, μόλις άρχισε να δουλεύει...
στο νοσοκομείο και σκέφτηκε...
- Τι κάνεις εκεί; - Είμαι ορθοπεδικός χειρουργός.
Αλήθεια;
'Ομως, κυρίως, τώρα κάνω έρευνα και διδάσκω.
Έρευνα.
Ναι, το ξέρω, είναι λίγο βαρετό.
Δεν είναι καθόλου βαρετό.
Κάθισε, ένα λεπτό. Να σου προσφέρουμε κάτι να πιείς;
'Οχι, δεν... Είμαι εντάξει.
Λίγο τσάι;
- Λίγο τσάι; - 'Οχι, όχι, όχι.
Εγώ δε...
Δε θέλω να γίνω ενοχλητικός.
Μα πρέπει.
Καλεσμένος και γιατρός; Ποιος ξέρει...
Μπορεί να πέσω απ' τις σκάλες, κάποια μέρα.
Ας ελπίσουμε πως όχι!
- Πάω να φτιάξω λίγo. - Ευχαριστώ.
Από δω, παρακαλώ.
Μας συγχωρείς, για την ακαταστασία.
Μετακομίζουμε, μετά από μήνες ανακαίνισης.
Είναι απίστευτο σπίτι.
Της γυναίκας μου της αρέσει πολύ να έχουμε καλεσμένους.
- Η γυναίκα σου είναι; - Ναι.
Νόμιζα ότι ήταν κόρη σου.
- Κάθισε. - Ευχαριστώ πολύ.
Καλά είσαι;
Μια χαρά.
'Ηταν μια τραγουδίστρια τής όπερας, στα τέλη τού 1920.
Τα μηριαία οστά της ήταν τόσο στραμμένα προς τα μέσα...
που δεν μπορούσε να ανοίξει τα γόνατά της περισσότερο από ένα πόδι χώρια.
Αλήθεια;
- Ευχαριστώ. - πήρατε προαγωγή.
- Που βρέθηκε αυτό; - Πάντα κουβαλάω προμήθειες.
Δεν έχω ποτέ δοκιμάσει κάτι τέτοιο.
Είναι δύσκολο να το πετύχεις. 'Επρεπε να το μοιραστώ.
Θα πιείς;
Δεν πίνει και πολύ.
Πίνω.
Κάτσε να σου βάλω λίγο μέσα στο τσάι σου.
Είμαι εντάξει με το τσάι, ευχαριστώ.
Ο καλός γιατρός πρόκειται να εκδόσει ένα σημαντικό βιβλίο.
Το "Πρόκειται" είναι γεναιόδωρo.
Ακόμα έχω 500 σελίδες έρευνα.
Και μετακόμισε εδώ, για να το τελειώσει.
Και τι σας φέρνει σε μας;
Λοιπόν, μου είπαν ότι θα μπορούσα να βρω ένα δωμάτιο εδώ.
Νόμιζε ότι είμαστε μοτέλ.
Πάντα λέμε...
ότι αυτό το σπίτι είναι πολύ μεγάλο για τους δυο μας.
Λοιπόν πραγματικά πρέπει να πηγαίνω, αν είναι να ψάξω να βρω άλλο...
Ανοησίες. 'Οχι, όχι, είναι πολύ αργά. Μείνε για απόψε.
'Οχι, δεν μπορώ, όχι.
Σε παρακαλώ. Θέλουμε παρέα, σωστά;
Ναι, φυσικά.
- Είσαι σίγουρη; - Απόλυτα.
Λοιπόν, τότε να πάω να φέρω τα υπόλοιπα πράγματά μου.
Αυτό είναι απίστευτα ευγενικό και γενναιόδωρο.
Απλά τα άφησα στο...
- Καλά είσαι; - Μια χαρά είμαι.
Είσαι σίγουρος;
Ναι, απλά στραβοκατάπια.
Ευχαριστώ.
Δεν τον ξέρουμε.
Γιατρός είναι.
Είναι ένας άγνωστος.
Θα τον αφήσουμε, έτσι απλά, να κοιμηθεί στο σπίτι μας;
Θέλεις να του ζητήσω να φύγει;
- Αυτά είναι όλα; - Αυτά είναι.
Εμείς δεν καπνίζουμε.
Αυτό είναι έξυπνο.
Μέσα στο σπίτι, εννοούσα.
Με συγχωρείτε.
Πάω να φέρω σεντόνια.
- Θα σου δείξω το δωμάτιό σου. - Ευχαριστώ.
Και πάλι, συγγνώμη για την ακαταστασία.
'Οχι, σε παρακαλώ. Πραγματικά το εκτιμώ αυτό.
Κι αυτό! Το λατρεύω!
Πώς και έχεις τόσες κόπιες;
Τις έγραψα.
Θεέ μου...
Αυτός είσαι εσύ;
- Είμαι τεράστιος φαν. - Το έχεις διαβάσει;
Το έχω διαβάσει πάρα πολλές φορές.
Οι λέξεις σου μου έχουν αλλάξει τη ζωή.
Με συγχωρείς. Πρέπει...
Πρέπει να το ακούς αυτό συνέχεια.
'Οχι, ιδιαίτερα, όχι.
Κι αυτό...
Τι είναι αυτό;
Πρόσεξε.
Είναι πολύ, πολύ εύθραυστο.
'Ηταν δώρο.
Ένα πολύ ξεχωριστό δώρο.
Από σένα;
'Οχι.
'Οταν ήμουν νεότερος, τα έχασα όλα σε μια πυρκαγιά.
Λυπάμαι.
Είναι δύσκολο να φανταστώ τι σημαίνει αυτό.
Το να τα χάνεις όλα.
Τις αναμνήσεις σου, τη δουλειά σου, ακόμα και τη βρόμικη οδοντόβουρτσά σου.
Δεν ήξερα καν αν θα μπορούσα να ξαναδημιουργήσω πάλι...
μέχρι που βρήκα αυτό, μέσα στις στάχτες.
Δεν είναι απίθανο αυτό;
Μπορώ να...
Μου έδωσε τη δύναμη να ξαναρχίσω και πάλι.
Και μετά, τη γνώρισα.
Εσένα.
Και έδωσε πνοή και πάλι, σε κάθε δωμάτιο.
Τα ξανάφτιαξε όλα.
Μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια.
Μόνη σου;
Άρα, δεν είσαι απλά και μόνο ένα όμορφo πρόσωπο.
'Ηρθα να σας πω ότι θα πάω να ξαπλώσω.
Συγγνώμη, εγώ δεν...
Καλά είσαι; Θέλεις λίγο νερό;
Καλά είσαι;
Θα ανέβω κι εγώ σε πολύ λίγο.
Είσαι σίγουρος ότι δε θέλεις λίγο νερό;
Μόνο λίγο.
Ορίστε.
Κάθισε.
Πίνεις πάρα πολύ.
Είσαι εντάξει, όλα καλά.
'Ολα εντάξει;
Ήπιε πάρα πολύ. Θα συνέλθει.
- Τι... - Άσ' τον λίγο μόνο του.
Εντάξει.
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
Μυρίζει τέλεια.
Τι έγινε, χθες τη νύχτα;
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Είχα ενθουσιαστεί.
Από τι;
Απ' τις ιστορίες του. Λατρεύω το μυαλό αυτού του άντρα.
Σου δίνει τόση έμπνευση, όταν μιλάς με κάποιον που πραγματικά εκτιμάει τη δουλειά.
Εγώ λατρεύω τη δουλειά σου.
Φυσικά. Το ξέρω αυτό.
Λοιπόν, είναι καλύτερα;
Ορίστε;
Αισθάνεται καλύτερα;
- Καλά είναι; - Μια χαρά, μια χαρά. Ένα λεπτό.
Συγγνώμη. Απλά χρειαζόμουν έναν αναπτήρα.
Μην ανησυχείς. Θα πάω έξω.
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
Πώς νιώθεις;
Υπέροχα.
Είσαι καλύτερα;
Καλύτερα;
- Καλημέρα! - Καλημέρα!
- Πώς κοιμήθηκες; - Σαν μωρό.
Είδα πραγματικά πολύ ζωντανά όνειρα. Θα πρέπει να φταίει ο αέρας.
'Εχω μπερδευτεί...
- Ποιος είναι; - πάω να ανοίξω.
'Οχι. Πάω εγώ.
Περιμένετε κόσμο;
- Γεια. - Γεια.
- Μπορώ να σας βοηθήσω; - Τα κατάφερες!
Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω.
- Η ευχαρίστηση είναι όλη δική μου. - Λοιπόν, πέρνα μέσα.
Δεν είχα καταλάβει ότι είσαι παντρεμένος.
Αλήθεια;
Το πρωινό!
Θα πάρω εγώ τη βαλίτσα της.
Καίγεται.
'Οχι, μη!
- Συγγνώμη. - Το 'χω!
- Είσαι καλά; - Νομίζω.
Κάτσε να ρίξω μια ματιά.
- Καλά είσαι; - Νομίζω.
Καλά είσαι. Πάγο.
Πάγο!
Τι ηλίθια.
Δεν είναι τίποτα. Μια χαρά είσαι, μια χαρά.
- Ευχαριστώ. - Λυπάμαι πάρα πολύ.
Μην ανησυχείς.
Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω.
Κι εγώ χαίρ... χαίρομαι που σε γνωρίζω.
Παρακαλώ!
Δεν περίμενα να ξαναπατήσω.
Είχα συνηθίσει να είμαι μόνος μου.
Ευχαριστώ.
- 'Ομως, τότε... - Πεντανόστιμο.
Απλά μάς συνέβη.
Την είδα και ήξερα ότι αυτή ήταν η γυναίκα...
που ήθελα να περάσω όλη μου την υπόλοιπη ζωή μαζί της.
- 'Ηταν κεραυνοβόλος έρωτας. - Τα ίδια κι εμείς.
Ναι, σωστά...
Τι; Πώς θα μπορούσα να αντισταθώ σ' αυτό το πρόσωπο;
Με πιστεύεις, ε;
'Ελα. Κάθισε κι εσύ.
- Λοιπόν, δεν είχες ποτέ αμφιβολία; - Αυτό είναι αλήθεια.
- Ναι, έλα... - Τι;
- Δεν είχες καμιά αμφιβολία; - 'Οχι, ούτε μία.
Παιδιά εσείς καταλαβαίνετε αυτή τη σχέση, ε;
Πρέπει να την καταλαβαίνετε.
Αφού είστε και οι δυο σας τόσο διαφορετικοί.
Αυτό πρέπει να σας έφερε κοντά.
Είσαι τόσο όμορφη. 'Ελα εδώ.
Και μετά ήρθαν τα παιδιά και τα γάμησαν όλα.
- 'Εχετε παιδιά; - Δύο.
- Αγόρια. - Ωραία.
Αυτός είναι o μεγαλύτερος.
Για να δω.
- Και μετά, το μωρό της. - Σκάσε.
Απίστευτα μάτια.
Εσείς;
'Εχετε παιδιά;
'Οχι, ακόμα, αλλά θέλουμε.
Λοιπόν, τι περιμένετε;
Γιατί δεν τρώτε το πρωινό σας και να το βάλετε μπροστά;
Εγώ θέλω πρώτα να τελειώσω το σπίτι...
κι αυτός δουλεύει κάτι καινούριο.
Δηλαδή γράφεις πάλι;
Ναι.
- Αυτό είναι υπέροχο. - Επιτέλους, ε;
Ναι.
'Οχι... Ενοχλούμε.
Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα στον κόσμο που...
'Οχι, όχι, καθόλου, όχι, όχι.
Είστε ευπρόσδεκτοι να μείνετε εδώ, όσο θέλετε.
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου.
'Οχι, δε θέλουμε να γίνουμε βάρος.
Γλυκιά μου, έχουν πολύ χώρο...
Μιλώντας για τα παιδιά... 'Εχετε τηλέφωνο; Δε βρίσκω καθόλου σήμα.
'Ετσι μας αρέσει.
Δε χρειάζεται να του τηλεφωνείς κάθε μέρα.
Υπάρχει, στην κουζίνα. Θα σου δείξω.
'Οχι, δεν πειράζει.
Μπορούμε απλά να χαλαρώσουμε, για τo Σαββατοκύριακο;
'Οχι, γλυκέ μου, απλά θέλω να του πω ότι είμαστε εντάξει.
Θα κάνω γρήγορα.
Τι συμβαίνει;
Γιατί το έκανες αυτό, χωρίς να με ρωτήσεις;
- Τι έκανα; - Τους προσκάλεσες να μείνουν.
Δε θεώρησα ότι ήταν κάτι σπουδαίο.
- Είναι παράξενο. - Τι;
'Ηξερες ότι είχε σύζυγο;
Και τι θα γίνει με το γράψιμό σου;
Βασικά, απολάμβανα το ότι δεν το σκεφτόμουν καν.
Τώρα, όμως, που το σκέφτομαι...
πρέπει να πάω και να κάνω κάτι γι' αυτό.
'Ει... έι...
Πραγματικά πρέπει να δουλέψω.
Λεμονάδα!
Ουπς!
Πρόσεξε.
Σκέφτηκα ότι θα ήθελες.
Ναι, σ' ευχαριστώ.
Μυστική οικογενειακή συνταγή.
Ποιο; Τα λεμόνια;
Πώς είναι τo χέρι σου;
- Ακόμα με τσιμπάει. - Συγγνώμη.
Δεν έφταιγες εσύ.
Δεν έχεις κανένα παυσίπονο, ε;
Μου λες αλήθεια;
Αλήθεια, δεν έχω. Λυπάμαι.
Εντάξει.
Δε διψάς;
Σωστά.
Τώρα το κατάλαβα...
- Είναι δυνατή. - Εγώ πίνω τη δεύτερη.
Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι έκανες όλη αυτή τη δουλειά μόνη σου.
- Γιατί όχι; - Είναι πολλή.
Περνάμε όλο μας τον χρόνο εδώ.
Θέλω να το κάνω τον παράδεισό μας.
Και τη λατρεύω τη δουλειά.
Και είναι εξαιρετική.
Σ' ευχαριστώ.
Θα με ξεναγήσεις;
Φυσικά.
Θέλω να σας ευχαριστήσω, για τη φιλοξενία.
Ο σύζυγός σου είναι τόσο γενναιόδωρος.
Παρακαλώ.
Λοιπόν, από πού ξεκινάμε;
Λοιπόν, αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι.
Υπήρχαν τόσες πολλές ζημιές. Σκαλοπάτια έλειπαν...
το κιγκλίδωμα, ακόμα και ο φεγγίτης.
Γι' αυτό χρειάστηκε να πάρω πολλά καινούρια υλικά...
αλλά προσπάθησα να κάνω και οικονομία...
Δεν είναι πολύ πιο δύσκολο, απ' το να το ξεκινάς απ' την αρχή;
Τι εννοείς;
Γιατί δε χτίσατε απλά ένα καινούριο σπίτι;
Λοιπόν...
σπίτι του είναι.
Στ' αλήθεια τον αγαπάς.
Μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση;
Γιατί δε θέλεις παιδιά;
Ορίστε;
Είδα πώς αντέδρασες, πριν.
Ξέρω πώς είναι όταν ξεκινάτε σαν ζευγάρι...
και νομίζετε ότι έχετε όλο το χρόνο μπροστά σας.
Ξέρεις, δε θα είσαι τόσο νέα για πάντα.
Κάντε παιδιά.
Τότε, θα έχετε δημιουργήσει κάτι μαζί.
Αυτό "κρατάει" έναν γάμο.
Αυτά... Αυτά είναι όλα...
απλά διακόσμηση.
Ω, πραγματικά τα θέλεις.
Εκείνος δε θέλει;
- Πάω να συνεχίσω τη δουλειά. - Τότε, γιατί αυτός είπε...
Με συγχωρείς.
Ήμουν πολύ ευθύς, μήπως; Το κάνω αυτό, μερικές φορές.
Όλες οι σχέσεις έχουν τα θέματά τους.
Και όταν υπάρχει μια ολόκληρη γενιά ανάμεσά σας...
μπορώ μόνο να το φανταστώ...
Εκεί δουλεύει;
Αυτό είναι ιδιωτικό.
Μπορώ να ρίξω μόνο μια ματιά;
Δεν του αρέσει να είναι κανείς εκεί μέσα, όταν δεν είναι κι αυτός!
Ουάου... Στ' αλήθεια τον αγαπάς.
Ο Θεός να σε βοηθήσει...
πού πάτε;
- Πάω να τον βγάλω έξω. - Πάμε για περπάτημα;
Για περπάτημα;
Δε θ' αργήσουμε.
Πηγαίνετε αργά.
Ναι. Αρκετά αργά, ώστε ο καπνός μου να μην καεί πολύ γρήγορα.
- Δε θέλετε να έρθετε; - 'Οχι, έχουμε μπουγάδα.
Θα μου δείξεις πού, ε;
- Πού; - Δεν έχει σημασία.
Τα αγόρια έχουν δεθεί, δε νομίζεις;
Ο δικός μου δεν είναι, συνήθως, τόσο φυσιολάτρης.
Μάλλον εσείς δεν έχετε φτάσει σ' αυτό τo σημείο, ακόμα...
Είναι τόσο βαρύ!
Πολλά εργαλεία.
Θα το φέρω εγώ.
- Ποιο είναι αυτό; - Στ' αριστερά.
Είναι γεμάτο.
Περίμενε! Θα σε βοηθήσω.
'Οχι... Λοιπόν, αυτό είναι το πρόβλημα...
Τι;
Πρέπει να προσπαθήσεις πιο σκληρά απ' αυτό...
Με συγχωρείς.
Πίστεψέ με, καθώς μεγαλώνουν...
πρέπει να τους κρατάς αμείωτο το ενδιαφέρον.
Δεν είναι και τόσο μεγάλος.
Πώς πάει, σ' αυτόν τον "τομέα";
Δε νιώθω άνετα, να μιλάω γι' αυτά τα πράγματα.
Απλά προσπαθώ να βοηθήσω.
Θέλω να πω... Κοίτα τον εαυτό σου...
Αν δεν είναι συνέχεια πάνω καταπάνω σου...
είναι ή εξαιτίας τής ηλικίας του ή...
'Η τι;
Ξέρεις κάτι; Ξέχνα το.
Δεν είναι δική μου δουλειά.
Νομίζω ότι αυτό με ζάλισε.
'Οχι, δεν πειράζει, πες αυτό που ήθελες να πεις.
'Οχι, σοβαρά. 'Οχι, προφανώς, αυτός ακόμα σ' αγαπάει.
Πάω να τα γεμίσω.
Ναι;
'Ει!
Σου είπα ότι δε θέλει να είναι κανείς εδώ μέσα χωρίς αυτόν.
Είναι απίστευτο. Τι είναι;
Πραγματικά πρέπει να φύγουμε.
- Σε παρακαλώ; - Απλά θέλω να το κοιτάξω.
Πρέπει να φύγεις από δω.
Δεν ξέρω γιατί πρέπει να το κάνεις τόσο μεγάλο θέμα.
Γύρισαν.
- Από δω. - Γλυκέ μου;
- Πάμε να πιείς λίγο νερό. - Καλά είσαι;
Το καταραμένο το κάπνισμά σου!
Πάρε.
- Καλά είσαι; - Μόλις άρχισε.
'Ελα, πάμε να σου δώσω τα χάπια σου.
Αν ήθελα τρίτο παιδί...
Νομίζω ότι το παράκανες.
Αυτό ήταν πολύ έντονο.
Και δε θα πιστέψεις τι μου είπε μόλις...
Ο νιπτήρας έχει πρόβλημα.
Τι;
'Ει, περίμενε.
Συνέβη κάτι;
Τι;
Τι είναι; Τι;
'Εχει μια φωτογραφία σου, μέσα στη βαλίτσα του.
Και τι δουλειά είχες εσύ να ψάχνεις τη βαλίτσα του;
Δεν είναι αυτό το θέμα.
Δεν ήρθε τυχαία σπίτι μας.
- Είναι ένας τρελός θαυμαστής σου. - Το ξέρω.
Ορίστε;
Αυτό μου είπε, στη βόλτα που κάναμε.
Πεθαίνει.
Γι' αυτό ήρθε εδώ.
Ήθελε να με γνωρίσει, πριν πεθάνει.
Και γιατί δε μας το είπε αυτό;
- Γιατί να πει ψέματα; - Δεν ξέρω, δεν ξέρω.
Είναι ένας περήφανος άντρας.
Το θαυμάζω αυτό.
- Τι έκανες; - Με συγχωρείς πάρα πολύ.
Λυπόμαστε και οι δύο. Της έλεγα την ιστορία και...
Απλά... Απλά μου έπεσε απ' το χέρι.
- Θα ψάξουμε και θα σου βρούμε άλλο. - Μπορούμε να σου πληρώσουμε...
Ησυχία!
Συγγνώμη που φώναξα. Απλά χρειάζομαι μια στιγμή.
'Ηταν ατύχημα.
Νομίζω ότι είναι καλύτερα να φύγετε.
Είπαμε ότι λυπόμαστε.
- Γλυκιά μου, μην την ανταγωνίζεσαι. - Λοιπόν, τι άλλο θέλεις;
Απλά... 'Ολα θα πάνε καλά.
Σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ!
Τι κάνεις; Τι κάνεις;
Δε θα ξαναμπούν εδώ μέσα ποτέ.
Μην ανησυχείς. θα τους πετάξω έξω, με τις κλωτσιές.
Ναι. Και πού θα πάνε;
Χρειάζεσαι κάτι;
- Είσαι έτοιμη; - Τι εννοείς;
Θέλουμε να φύγετε.
Θέλετε ή θέλεις;
- Προσπάθησα πολύ... - Ναι. Λοιπόν, κοίτα...
πρέπει να πάω να δω πώς είναι ο άντρας μου.
Ναι; Ναι!
Πού είναι όλοι;
Γεια.
Ποια είσαι εσύ;
Εσύ ποιος είσαι! Τι κάνεις εδώ;
Τι κάνουμε όλοι εδώ, ε;
πού είναι η μητέρα μου;
Είναι... Περίμενε εδώ.
Ωραία θέα.
- Προσκάλεσες τον γιο σου; - Τι κάνεις εσύ εδώ;
Μαμά προσπάθησα να σε πάρω τηλέφωνο, αλλά δεν μπόρεσα να σε βρω.
Τι συμβαίνει;
Αυτός ήρθε στο σπίτι και βρήκε τη διαθήκη.
- Τι; - Ναι, είναι εκτός ελέγχου.
Συγγνώμη, αλλά ό,τι κι αν είναι αυτό...
- πρέπει να το τελειώσετε. - Μπαμπά!
- Είναι εδώ; - Τι; 'Οχι.
- Ποιος είναι; - Μπαμπά, μπαμπά!
Ναι. Τρέξε κατευθείαν στη μανούλα.
Με ακολούθησες. Τι έχεις πάθει;
- Δε θα έπρεπε να είστε εδώ. - Που είναι ο μπαμπάς; Πού είναι;
Ποια είναι αυτή; Ποια είσαι; Ποια είσαι;
- Δε θέλει να σε δει. - Δεν είναι αλήθεια αυτό. πού είναι;
- Μπαμπά! Μπαμπά! - Παιδιά!
Παιδιά, γιατί είστε εδώ;
Τι είναι αυτό; Ξέρεις τι υπόγραψες;
- Φυσικά και ξέρω! - Πήγαινε να ξαπλώσεις.
Μου είπες ότι του το είχες πει.
'Οχι, γλυκέ μου, δεν είπα αυτό. Θα το έλεγα, όμως.
Το ήθελες αυτό; Πώς μπόρεσες;
Είναι για καλό λόγο, γιε μου!
Άσε με να του εξηγήσω.
- Θα του μιλήσω. - 'Οχι, εγώ θα του μιλήσω.
'Εχεις δίκιο. Θα έπρεπε να σ' το είχα πει, εγώ ο ίδιος.
Και με συγχωρείς. Αλήθεια σ' το λέω ότι σε σκεφτόμουν.
- Σταμάτα! Σχετικά με το τι είναι καλύτερο για όλους μας...
- Απλά άκουσε τον μπαμπά!
Πρέπει να πάρετε μια απόφαση...
σαν ομάδα, πριν ξοδευτεί το οτιδήποτε.
Δε θα δουλέψει αυτό. Πρέπει να παίρνω άδεια...
κάθε φορά που πάω για κατούρημα;
Θα σας αναγκάσω να τα βρείτε!
Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Αυτή πάντα παίρνει το μέρος του!
Δε με ακούς!
'Οχι, όχι! Απλά θέλω να σας υποστηρίξω και τους δυο σας!
Να με υποστηρίξεις;
Εσύ απλά θες να μου πεις τι μπορώ και τι δεν μπορώ να κάνω.
Αυτό δεν είναι δίκαιο!
Ποτέ δεν πιστεύεις σε μένα, ή σε οτιδήποτε προσπαθώ να κάνω!
Μην το κάνεις αυτό, μπαμπά! Με μισούν!
- Δε σε μισούν. - Εμείς σε αγαπάμε.
Είσαι γιος μου.
Τότε, λοιπόν δείξ' το!
Ήρθαν οι γιοι τους.
Μπήκαν μέσα με το έτσι θέλω. Δεν μπόρεσα να τους σταματήσω.
Το ξέρω.
Ναι, αν δεν τα είχες κάνει όλα σκατά!
- Σκάσε! - Άντε πάλι...
πάντα τσαντίζεται όταν δεν του περνάει.
Ας το συζητήσουμε αυτό έξω.
'Οχι, θέλω να το συζητήσουμε τώρα!
- Θέλω να το συζητήσουμε τώρα, μπαμπά! - Σκάσε!
Αν χρειάζεσαι λεφτά, θα σου δώσω λεφτά.
Δε θέλω το χαρτζιλίκι σου!
Μη μ' αγγίζεις!
Ηρέμησε, ηρέμησε.
Εσύ είσαι ο ποιητής; Ο μεγάλος συγγραφέας;
Δεν ξέρεις τίποτα.
Μου είπαν ψέματα, με κλέβουν.
Δεν ξέρω πώς έχει η κατάσταση, αλλά μπορείς να ηρεμήσεις;
Θα ηρεμήσεις;
Σ' ευχαριστώ.
Μπορείς να καθίσεις εκεί.
Πάμε να καθίσουμε και να το συζητήσουμε.
'Οχι. Μαμά, ο μπαμπάς πεθαίνει...
κι αυτός μόνο για τα αναθεματισμένα του λεφτά νοιάζεται!
'Οχι, σταματήστε, παιδιά!
Κοίτα τον μπαμπά! Κοίτα τι έκανες!
Σταματήστε!
Παιδιά, σταματήστε!
Σταματήστε, σας παρακαλώ!
Μπορείς να αναπνεύσεις; Πάρε ανάσες.
'Οχι!
Περίμενε, σταμάτα!
- Τι έχεις πάθει; - Σταματήστε!
'Οχι, σταματήστε!
'Οχι!
'Οχι, όχι!
Φύγε!
Σήκω πάνω.
Σήκω πάνω, σήκω!
Σταμάτα να προσποιείσαι. Σήκω πάνω.
Σήκω πάνω! Κοίταξέ με!
'Οχι... Δε φταίω εγώ.
Δε φταίω εγώ. Αυτοί δε με αγάπησαν αληθινά ποτέ.
Πάντα αγαπούσαν αυτόν περισσότερο. πάντα με άφηναν πίσω.
Απλά πες μου ότι καταλαβαίνεις.
Πες μου ότι καταλαβαίνεις!
Πρέπει να καταλάβεις.
Τι έκανες στον αδερφό σου;
Μωρό μου, μωρό μου.
Τι έκανες; Τι έκανες;
Εσύ το έκανες αυτό!
Ξύπνα! Κάντε κάτι! Βοηθήστε τον!
- Πετσέτες, πετσέτες. - Εντάξει.
- 'Ηρεμα, τώρα... - Πατέρα...
- πήγαινε να φέρεις το γιατρό. - Εντάξει.
- 'Ελα, γρήγορα! - Τι;
- Τι συμβαίνει; - Αυτός αιμορραγεί.
- Είναι άσχημα! Πολύ άσχημα! - Δεν ξυπνάει, δεν ξυπνάει!
Προσέξτε, προσέξτε, μην πέσει κάτω!
Θα σου τηλεφωνήσω, απ' το νοσοκομείο.
- Κράτα το κεφάλι του ψηλά. - 'Οχι, όχι, σε παρακαλώ, μείνε μαζί μου.
Σε παρακαλώ, τον χρειαζόμαστε.
Κλείδωσε τις πόρτες. Θα γυρίσω όσο πιο σύντομα μπορέσω.
Σε παρακαλώ, μη μ' αφήνεις! Σε παρακαλώ, μη μ' αφήνεις!
Σε άφησαν ολομόναχη;
Καταλαβαίνεις.
Καλή τύχη.
911. Ποια είναι η επείγουσα κλήση σας;
Ποια είναι η επείγουσα κλήση σας;
Καλά είσαι;
Αυτός ήταν εδώ!
Το ξέρω, το ξέρω. Με έφερε η αστυνομία σπίτι.
Θα τον βρουν. Μην ανησυχείς.
- Σε πείραξε; - 'Οχι.
- 'Οχι; - 'Οχι.
Εντάξει.
Εντάξει, κάθισε.
Θα σου φέρω λίγο νερό.
Πάρε.
Είναι εντάξει.
'Ολα καλά.
Τι έγινε στο νοσοκομείο;
Κρατούσα το κεφάλι του αγοριού όταν πέθανε.
Αυτό είναι φρικτό!
Καλά είσαι;
Είμαι εξουθενωμένος.
Χρειάζομαι ένα καυτό ντουζ.
Θα 'ρθεις;
Ναι.
Τι είναι;
- 'Ερχομαι πάνω, σε ένα λεπτό. - Είσαι σίγουρη;
Ναι.
Εδώ;
Ναι, όλο ευθεία. Στην κουζίνα.
Γύρισαν πίσω, γρήγορα.
Τι κάνουν εδώ;
Δεν είχαν πού αλλού να πάνε...
κι έτσι τους είπα ότι δεν υπήρχε πρόβλημα να καλέσουν μερικούς φίλους και συγγενείς.
Πάω εγώ να τους τακτοποιήσω.
- Λυπάμαι πολύ. - Ευχαριστούμε.
Λυπάμαι τόσο πολύ, για την απώλειά σας.
Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι εδώ.
Παρακαλώ, βολευτείτε. Σαν στο σπίτι σας.
Λυπάμαι πάρα πολύ.
Να κάνουμε μια πρόποση;
Ναι, να κάνουμε.
Θα πεις κάτι;
Σε σέβεται τόσο πολύ.
- Φυσικά. - Σ' ευχαριστώ.
Παιδιά...
Πώς μπορεί κανείς να κατανοήσει τον πόνο σας;
Τη θυσία τού γονέα.
Ορίστε.
'Ολα αυτά τα χρόνια ανησυχίας...
Χρόνια, μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα...
'Ομως, ακόμα και κάθε δευτερόλεπτο...
γεμάτο άπειρη αγάπη.
Και τώρα...
ξαφνικά...
φαίνεται ότι δεν υπάρχει τίποτα να αγαπήσεις.
Απλά ένα τεράστιο και σιωπηλό σκοτάδι.
'Ομως, μη φοβάστε.
Από μέσα, υπάρχει μια φωνή που ουρλιάζει για να εισακουστεί...
δυνατά...
Απλά ακούστε...
Θεέ μου...
Το ακούτε αυτό;
Το ακούτε; Αυτός είναι ο ήχος τής ζωής.
Είναι ο ήχος τής ανθρωπότητας.
Είναι η φωνή τού γιου σας.
Η κραυγή του από αγάπη.
Την αγάπη του για σας.
- Ευχαριστούμε. - Παρακαλώ.
Ακούστε, ακούστε!
Ευχαριστούμε όλους που ήρθατε εδώ, για να είστε μαζί μας απόψε.
'Εχετε συγκινήσει πολύ τον σύζυγό μου κι εμένα.
Χάσαμε το μωρό μας, σήμερα.
Απλά...
δεν μπορώ να το πιστέψω, ότι πριν από λίγες ώρες...
αυτός στεκόταν εκεί και εγώ τον κρατούσα στην αγκαλιά μου.
'Ηταν τόσο γεμάτος ζωή...
Πάντα ήταν.
- Γεια. - Ευχαριστούμε.
- Πού να το βάλω αυτό; - 'Ισως εδώ.
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους σας που ήρθατε εδώ.
Σημαίνει πάρα πολλά για μας. Δεν ξέρω τι άλλο να πω.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον αγαπητό μας οικοδεσπότη, για τη φιλοξενία του...
- την ώρα τής ανάγκης μας. - Φυσικά.
Σας παρακαλώ, λοιπόν...
θα ήθελα να πιω στην υγειά σου και στην ευγένειά σου.
Με συγχωρείτε.
Γλυκέ μου, δε χρειάζεται να το κάνεις αυτό.
'Οχι, θέλω.
Αγαπούσα τον γιο μου.
Τον αγαπούσα.
Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό...
'Ομως, δε θα έπρεπε να τον εξυμνώ...
Συγγνώμη...
Με συγχωρείτε, δεν μπορώ...
Μπορεί κάποιος, παρακαλώ...
Θα πεις κάτι;
Εγώ...
Για το παιδί σας.
Και για τα δυο παιδιά σας. 'Ελα.
Ας μην ξεχνάμε αυτό που είναι ακόμα στην έρημο.
Όπου κι αν πάει, όπου κι αν είναι...
Καλώς ήρθατε. παρακαλώ, ελάτε μαζί μας.
Πάω να βάλω αυτό στην κουζίνα.
Ναι, από δω.
- Θα περιμένω εδώ. - Επιστρέφω αμέσως.
'Ει, πώς είσαι;
Καλά, υπό τις παρούσες συνθήκες...
Με συγχωρείς. Μπορείς να κατέβεις από κει;
Ο νεροχύτης δεν έχει κολλήσει καλά ακόμα.
Με συγχωρείς.
'Εχει γυαλιά εδώ.
Αυτό ήταν τόσο όμορφo, ε;
Είναι εντάξει.
Μπορώ να χρησιμοποιήσω το τηλέφωνό σου;
Φυσικά. Είναι στην κουζίνα.
'Οχι, απλά...
Με συγχωρείς;
Πού είχες πάει;
Απλά ήμουν στ...
Και πάλι, λυπάμαι πάρα πολύ.
Το ξέρω.
- Δεν μπορώ να φανταστώ... - 'Οχι.
Δεν μπορείς να φανταστείς πώς είναι, αν δεν έχεις παιδί...
Απλά δεν είναι ποτέ αρκετό.
- Καταλαβαίνω. - Αλήθεια;
Γιατί, τουλάχιστον, δε φοράς κάτι αξιοπρεπές;
'Ει!
Δεν μπορείτε να είστε εδώ μέσα.
- Συγγνώμη; - Πρέπει να φύγετε.
- Ένα λεπτό θα κάνουμε. - Αυτό είναι το δωμάτιό μας!
Είναι εντάξει.
Δικό σου είναι το δωμάτιο.
'Ελα. Πάμε να βρούμε άλλο δωμάτιο.
Με συγχωρείς.
Απλά εξερευνούσα.
Με συγχωρείτε.
Μπορείτε, σας παρακαλώ, να πάτε κάτω;
- Από δω; - Ναι.
Φυσικά.
Τι...
Τι κάνεις;
Δεν είναι τίποτα σπουδαίο.
Την έκανα και όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο αυτή τη δουλειά.
Μα γιατί βάφεις το σπίτι μου;
Αυτός είναι πολύ καλός με όλους...
κι αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε.
Σταμάτα!
Και οι δυο σας! Σταματήστε!
Κανένα πρόβλημα.
Ναι, φυσικά. 'Ο,τι είναι δικό μου, είναι και δικό σας.
Εδώ είσαι! Θεά μου! 'Ελα εδώ.
Παρακαλώ, κάντε της χώρο. Ευχαριστώ.
Πρέπει να ακούσεις αυτές τις ιστορίες.
'Ολοι αυτοί οι άνθρωποι!
Ξέρω. Απλά προσπαθούν να χαλαρώσουν λίγo.
Βάφουν το σπίτι μας!
Καλά είσαι;
Σου είπα να σταματήσεις να πίνεις.
Το καθαρίζω εγώ.
Καλά είσαι;
Η καρέκλα ίσως να μην είναι καλά.
Αφού είχα περάσει μερικές μέρες με τη μητέρα μου...
Σε παρακαλώ, κατέβα από κει!
Συγγνώμη.
Με συγχωρείς.
- Ποιο είναι το πρόβλημά της; - Δεν ξέρω.
'Ει, δε γνωριστήκαμε.
Ξέρω αυτή την οικογένεια χρόνια. Εσύ;
Αυτό είναι το σπίτι μου.
Πολύ όμορφο σπίτι. Θες να πάμε μια βόλτα;
- Τι; - Να πας μια βόλτα, μαζί μου.
'Οχι. 'Οχι.
Σας παρακαλώ!
- Πάρε το τηλέφωνό μου. - 'Οχι, δε θέλω το τηλέφωνό σου.
Γιατί το λες αυτό; Δε με ξέρεις καν.
Άσε με να σου δώσω το τηλέφωνό μου.
- Παράτα με! - Γιατί;
Επειδή δε σε ξέρω!
- Κατεβείτε από κει. - Από πού;
Τα λες αυτά, επειδή δεν ξέρεις τι μπορώ να κάνω για σένα...
Δε θέλω τίποτα από σένα.
Τσαχπίνα...
Παράτα με ήσυχη.
Ξέρεις τι; Εξαφανίσου από μπροστά μου.
Είσαι μια εγωίστρια τσούλα.
Τίποτα δεν έχει ο νεροχύτης.
Μια χαρά είναι.
'Οχι, μην το κάνετε αυτό! Μη, σταματήστε!
Σταματήστε να το κάνετε αυτό! Σταματήστε, σταματήστε!
Φύγετε! Φύγετε, όλοι σας!
Τι έγινε;
Δεν ακούνε!
Είναι εντάξει. Θα το φτιάξουμε. Μπορεί να φτιαχτεί.
- Τιμωρούμαστε. - Σας παρακαλώ, μη φεύγετε, μη φεύγετε.
- Θα το κλείσουμε. - 'Ηταν τιμή μας.
Ποτέ δε θα ξεχάσουμε τι έκανες για μας.
Μα πού θα πάτε;
Έφυγαν.
'Ελα, πάμε να ξαπλώσουμε. Δε χρειάζεται να το κάνεις αυτό.
Τι;
Να καθαρίσω τα χάλια τους;
Κάναμε κάτι καλό.
Χρειάζονταν ένα μέρος, για να γιορτάσουν τη ζωή.
- Το χρειάζονταν αυτό, απόψε. - Το τι χρειάζομαι εγώ, όμως;
Ένα αγόρι πέθανε εδώ, σήμερα. Σφουγγάρισα το αίμα του.
- Κι εσύ με εγκατέλειψες. - 'Οχι, όχι, δε σε εγκατέλειψα.
Αυτοί μόλις έχασαν έναν γιο. Έχασαν δύο γιους!
Τους βοηθούσα. Αυτό δεν έχει καμιά σχέση με μας. Αφορά αυτούς.
'Οχι, δεν έχει σχέση μ' αυτούς! 'Εχει σχέση με σένα!
Πάντα έχει σχέση με σένα και με τη δουλειά σου.
Νομίζεις ότι αυτό θα σε βοηθήσει να γράψεις;
Τίποτα δε σε βοηθάει!
Εγώ ανακαίνισα ολόκληρο τo σπίτι, τοίχο προς τοίχο!
Κι εσύ δεν έχεις γράψει ούτε μια λέξη!
Το ξέρω, το ξέρω και συγγνώμη! Δεν... Δεν μπορώ να γράψω!
Δεν μπορώ να σκεφτώ!
Το μόνο που προσπαθώ να κάνω, είναι να δώσω ζωή σ' αυτό το σπίτι!
Να ανοίξω την πόρτα σε καινούριους ανθρώπους, σε καινούριες ιδέες!
Νομίζεις ότι εσύ δεν μπορείς να αναπνεύσεις;
Εγώ είμαι αυτός που ασφυκτιώ εδώ...
ενώ εσύ υποκρίνεσαι ότι όλα πάνε καλά!
"Ολα θα πάνε καλά. 'Ολα θα είναι εντάξει. Θα είσαι μια χαρά."
Ξέρεις κάτι; Η ζωή δεν προχωράει πάντα με τον τρόπο που θες εσύ.
'Εχεις δίκιο.
Η δική μου σίγουρα όχι...
Ορίστε;
Λες ότι θες παιδιά, αλλά δεν μπορείς καν να με πηδήξεις.
- 'Ελα εδώ, έλα εδώ! - 'Οχι, όχι!
Είμαι έγκυος.
Θα αποκτήσουμε μωρό.
Σοβαρολογώ.
Πώς το ξέρεις;
Επειδή το ξέρω.
Είμαι έγκυος.
Ένα μωρό...
- Είσαι ευτυχισμένος; - Ευτυχισμένος;
Αυτό είναι το πιο όμορφο δώρο.
Τι;
Στυλό, στυλό, στυλό...
Τι κάνεις;
Γράφω.
- Τι; - Γράφω.
Χθες το βράδυ, εκείνοι οι άνθρωποι...
Ο πόνος τους. Η αγάπη τους, πίσω απ' τον πόνο. Και μετά...
εσύ.
Εμείς.
Και τώρα, αυτό.
Η ζωή.
Μου 'ρχεται. Είναι...
Ξέρω τι να πω. Πρέπει να βρω τις λέξεις, αυτό είναι όλο.
Απίστευτo.
Εγώ δε...
δε θέλω να διακόψω...
θα ξεκινήσω απλά για την αποκάλυψη...
'Ει.
Σ' αγαπώ.
Κουνήθηκε! Κουνήθηκε!
Τι είναι;
Αυτό είναι;
Το τελείωσα.
Μπορώ;
Είναι πανέμορφο.
Αλήθεια;
Γιατί κλαις;
Απλά είναι πάρα πολύ...
Το βρίσκεις καλό;
Είναι τέλειο.
Τότε, τι συμβαίνει;
Θα σε χάσω;
ποτέ.
Ναι;
Γεια...
Ναι;
Αλήθεια;
- Αλήθεια; - Ποιος είναι;
Ένα λεπτό, δώστε μου ένα λεπτό. Το λάτρεψαν!
Ποιοι;
Τι; Ναι, θα είμαι εδώ και θα περιμένω.
Ναι; Ναι;
- Ποιος ήταν; - Η εκδότριά μου.
- Το διάβασε; - Ναι, φυσικά. Γιατί;
Ναι.
Γεια και πάλι.
Τον Τύπο; Ξέρετε πώς αισθάνομαι γι' αυτό.
Θα προτιμούσα όχι, αλλά αν νομίζετε ότι πρέπει...
Θα είμαι εδώ και θα περιμένω.
Απίστευτο!
Γιορτάζουμε.
Κάθε μέρα, ένα αντίτυπο πωλείται.
Είσαι πανέμορφη!
Βολέψου. Πάω να τα φέρω όλα.
Φαίνεται πεντανόστιμο.
- Κάτσε να σε βοηθήσω. - 'Οχι, κάθισε.
- 'Οχι, θα σε βοηθήσω. - Εντάξει.
Θα φέρεις μέσα το ψωμί;
Εντάξει.
'Οχι, περίμενε, σε παρακαλώ. Μπορώ να τον δω;
'Εχω μια ερώτηση...
Τι κάνεις;
- Ποιοι είναι αυτοί; - Δεν ξέρω.
Παρακαλώ, περιμένετε.
Τι θέλουν;
Δεν ξέρω. Ήρθαν εδώ, για να δουν εμένα.
Απλά θέλω να του βγάλω μια φωτογραφία, παρακαλώ!
Θα έρθει, σε ένα λεπτό.
Απλά κράτα τα όλα ζεστά. 'Ερχομαι αμέσως.
Είχατε μια ερώτηση.
- Ναι. - ποια είναι;
'Οπως σας έλεγα, όλοι μας ταξιδέψαμε από μακριά...
και νιώθω ότι...
Αυτά τα λόγια...
αισθάνομαι ότι γράφτηκαν για μένα.
Φυσικά.
Θεά μου! 'Ελα εδώ.
'Ελα.
- 'Οχι, μείνε μακριά μου! - 'Οχι. Σε παρακαλώ, άφησέ την. Ευχαριστώ.
Το λατρεύουν. Το καταλαβαίνουν όλο.
'Ομως επηρεάζει τον καθένα με διαφορετικό τρόπο.
Είναι φοβερό. 'Ελα. Θέλουν να σε γνωρίσουν.
'Οχι, δε θέλω, δε θέλω, έλα μέσα.
Μα ήρθαν από πολύ μακριά.
Κοίταξέ με!
Θα γεννήσω το μωρό μας!
Γιατί δεν είναι αυτό αρκετό για σένα;
Φυσικά και είναι αρκετό.
Δεν πάω πουθενά. Εδώ είμαι, μαζί σου.
Θέλω να είμαι μόνη μαζί σου.
Μαζί σου είμαι.
Δώσ' μου ένα λεπτό.
'Ελα, έλα, γρήγορα, γρήγορα.
Κράτα το.
- 'Ει! - Σίγουρα υπάρχει ένα μπάνιο, εδώ κοντά.
Με συγχωρείτε!
Ξέρετε πού είναι το μπάνιο;
- Πρέπει να φύγετε. - πού να πάω;
Δεν ξέρω, αλλά δεν μπορείτε να είστε εδώ.
Μα ο γιος μου...
Εντάξει. Ελάτε μαζί μου.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα έρθω πίσω και θα καθαρίσω.
Εσείς το ανοίξατε αυτό;
Δεν πειράζει. Θα σε αλλάξω.
'Οταν τελειώσετε, πραγματικά θα ήθελα να...
να πάτε πάλι έξω.
Τι κάνεις;
Δεν ξέρεις από ιδιωτικότητα;
Σε παρακαλώ!
Κύριε!
Περίμενα πολλή ώρα, συγγνώμη.
- Περίμενε τη σειρά σου, κυρία μου! - 'Οχι!
Πώς μπήκατε εδώ;
Μπορείς να μας βγάλεις μια φωτογραφία, σε παρακαλώ;
- Θα τη βγάλω εγώ. - Ευχαριστώ.
Καθίστε κάτω. Όμορφα.
Μην το αγγίζεις αυτό!
Είναι τόσο φυσικό!
Σταμάτα να σπρώχνεις!
'Ολοι σας βγείτε έξω!
'Ει, κύριε!
Θα ξαπλώσω για λίγο. Δεν αισθάνομαι πολύ καλά.
- 'Οχι, όχι, δεν μπορείτε να ξαπλώσετε. - Γιατί; Μένεις εδώ;
Ζω εδώ. Αυτό είναι το σπίτι μου.
"Το σπίτι μου";
Ο ποιητής είπε ότι είναι το σπίτι όλων!
Φαγητό και ποτά, φίλοι μου!
'Ει!
Ωραία. 'Εχουμε λαχανικά...
Σταματήστε, όλοι σας!
Κοιτάξτε στα ντουλάπια και στο ψυγείο.
Τι κάνεις;
Όμορφα!
'Οχι, όχι, δεν είναι για σένα!
Είπε ότι μπορούμε να τα μοιραστούμε.
Μα δεν είναι δικά σας!
Πεινούν και διψούν. Ορίστε.
Τώρα, πάρτε τα φρούτα και το τυρί και τις πίκλες.
Μπορείτε να καθίσετε εδώ, κύριε.
'Οχι φωτογραφίες, μόνο αυτόγραφα!
Η γραφή σου είναι πανέμορφη.
Τι είναι αυτό; Τι κάνεις;
Τους δείχνω την εκτίμησή μου.
- Γεια! - Γεια.
Η διάνοιά μου.
Για να σε δω...
Είναι και η διορθώτρια εδώ.
Ναι. 'Επρεπε να μου έλεγες για τη μάζωξη.
- 'Εχεις γνωρίσει την... - Να τη...
Η έμπνευση.
Για να είμαι ειλικρινής...
ανησυχούσα λίγο που αυτός είχε ξεμοναχιαστεί εδώ, μαζί σου.
Είχα άγχος, επειδή πίστευα ότι δε θα ξανάγραφες ποτέ.
Φυσικά και όχι.
'Ομως ό,τι κι αν έκανες, άξιζε.
Και για δες! Είσαι έτοιμη να σκάσεις!
Πώς νιώθεις; Ζεσταίνεσαι;
Πολλή ζέστη έχει εδώ μέσα. Εγώ μόνο ζεσταίνομαι; Κάψα!
Εδώ το έχω.
Με συγχωρείς λίγo;
Για να δω.
Ω, ναι. Ακριβώς αυτό που ήθελα.
- Πού είναι το πρωτότυπο; - Εκεί, δίπλα στο γραφείο.
- Το 'χω! - Με συγχωρείς.
Θα το πάρω εγώ, ευχαριστώ.
- 'Οχι, δεν πειράζει. - 'Οχι, μην το αγγίζεις!
- Μα δεν πειρ... - Μην το αγγίζεις!
Πάρε τα χέρια σου!
'Ηρεμα, ήρεμα!
Προσπαθώ να το βάλω στην κορνίζα.
Εντάξει, θα το κάνω εγώ.
'Ει!
Σταμάτα! Δώσ' το πίσω αυτό! Δώσ' τo πίσω!
'Οχι, πρέπει να έχω κάτι απ' αυτό! 'Οχι!
Είναι δικό μου!
Εσύ το έκανες! Τώρα, πρέπει να βρω κάτι άλλο!
'Εξω, όλοι!
Σταματήστε! Δε σας ανήκει αυτό!
911. Ποια είναι η επείγουσα κλήση σας;
Μπορείτε να με βοηθήσετε;
Ποια είναι η επείγουσα κλήση σας, κυρία;
Τα κλέβουν όλα!
Ευχαριστώ.
Μιλούσα!
Δεν πειράζει. Τα μοιραζόμαστε όλα, όπως είπε ο ποιητής.
Ναι, τα μοιραζόμαστε.
Αυτό δεν είναι σωστό.
Κοίτα, σε σημάδεψε! Σε σημάδεψε!
- Κι εμένα, σε παρακαλώ. - Εντάξει.
- Ευχαριστώ. - Σταματήστε!
Σταματήστε να τον αγγίζετε!
Τα καταστρέφουν όλα!
Μα αυτά είναι μόνο πράγματα.
Μπορούν να αντικατασταθούν. Μην ανησυχείς.
- Μόνο μερικές φωτογραφίες. - Φυσικά.
- Πάμε! - 'Οχι!
'Οχι, όχι, όχι, μη φεύγεις!
Άλλη μία!
Τα λόγια του είναι και δικά σου.
Πρόσεξε καθώς κατεβαίνεις.
Επόμενος, παρακαλώ.
Τα λόγια του είναι και δικά σου.
Παρακαλώ, καρφίτσωσε τις σκέψεις σου πάνω στον τοίχο.
Ελάτε μπροστά.
- Τα λόγια του είναι και δικά σου. - Ευχαριστώ.
Επόμενος.
Εδώ είσαι!
Πού κρυβόσουν;
Γιατί το κάνεις αυτό;
Απόδειξη ότι ήμασταν εδώ.
- Παράτα με! - Τι στο διάολο!
Θα σε σκοτώσω!
Προσέξτε, περνάει.
'Οχι, μη!
'Οχι, άσε με!
'Οχι, δεν μπορείς να φύγεις! Αυτός σ' αγαπάει!
Πού πας; Μη, μη φύγεις.
Δε με θέλεις εδώ.
'Ελα εδώ. Κοίτα εδώ.
Δεν μπορώ...
Άκου. Πρέπει να σου πω κάτι.
Τι;
Το μωρό; Το μωρό;
- 'Ελα εδώ, έλα εδώ, - Κλειδώστε την πίσω πόρτα!
Χρειαζόμαστε χώρο! Χρειαζόμαστε χώρο!
Περίμενε, έρχομαι.
Πίσω, πίσω, κάντε χώρο!
Αστυνομία! Πέστε κάτω!
Βοηθήστε με... 'Οχι!
Στον τοίχο!
Σας παρακαλώ, μη, το μωρό μου! Μη!
Φύγε από κοντά της! Φύγε!
Πίσω!
Πού πας; Μπες μέσα!
Ας μας βοηθήσει κάποιος!
Σκάστε!
- Πώς είναι ο Άγγελος; - Μολυσμένος.
Τσέκαρε το Γκουίμ.
Κουνήσου!
Η έμπνευση!
Πού κρυβόσουν;
Τελείωσέ την.
Στα γόνατα!
Εντάξει, άλλο έξι.
Διαλυθείτε!
Ακίνητοι!
'Οχι. 'Ελα.
Είσαι τραυματισμένη;
Το μωρό...
Γιατρέ!
Από δω.
Γρήγορα!
Γλυκιά μου, εγώ είμαι, εγώ είμαι.
Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω. Πρέπει να σε πάω κάπου να είσαι ασφαλής.
- Εκεί! - 'Οχι, όχι, όχι.
- 'Εξω! - Είναι πολύ επικίνδυνα.
'Ελα μαζί μου, ήσυχα.
Από δω.
- Η πόρτα! - 'Οχι, όχι, από δω είναι!
- Αυτός είναι! - Ο ποιητής!
Δε μας εγκατέλειψε, τελικά!
Πρέπει να βιαστούμε. Μείνε κοντά μου.
Χρειαζόμαστε λεφτά! Χρειαζόμαστε να φάμε, σας παρακαλούμε!
- Πίσω, πίσω! - Δεν μπορώ, δεν μπορώ!
Λυπάμαι, δεν μπορώ.
Ποιητή, εδώ, έλα!
Εδώ πάνω!
Θα μας προστατέψουν.
'Ελα, σε κρατάω.
Πιάσε τo χέρι.
Πίσω, πίσω! Θα γυρίσω!
Κράτα τους πίσω!
Κάτσε εδώ και ξεκουράσου.
- Είμαι γιατρός! - Γιατρέ; Σε παρακαλώ, βοήθησέ την.
Βοήθησέ την, σε παρακαλώ. 'Ερχομαι αμέσως.
Αυτό είναι καλό.
Μη μας αφήνεις!
Φύγε!
Άκουσέ με, άκου τη φωνή μου.
Το μωρό έρχεται.
Λίγο ακόμα, μπορείς να το κάνεις.
Σπρώξε.
Απλά σπρώξε!
- 'Οχι. - Ναι, ναι!
Πρέπει να σπρώξεις! Σπρώξε!
'Εχεις σχεδόν τελειώσει! Ναι!
Κάν' το πάλι.
Ναι, τα πας πολύ καλά.
- Νιώθω το κεφάλι. - Σε παρακαλώ, κουνήσου. Αναλαμβάνω εγώ.
- Μπορώ να βοηθήσω, περίμενε! - Γεννάει το παιδί μου!
- Άσε με να βοηθήσω! - Κλείσε την πόρτα!
Κλείσ' την!
Είμαστε ασφαλείς.
Είναι εντάξει. Το μωρό έρχεται.
Έρχεται το μωρό μας.
Έρχεται.
Εντάξει...
Σχεδόν βγήκε.
Είναι εδώ, έρχεται, έρχεται!
Είναι αγόρι.
Είναι αγόρι. Κοίτα.
Είναι αγόρι.
Σκέπασέ τον.
Τι συμβαίνει;
- Γιατί είναι τόσο ήσυχοι; - Δεν ξέρω.
Μη!
Μην το κάνεις αυτό.
Είναι εντάξει.
Κλείσε την πόρτα.
Σφράγισέ την!
Μας έφεραν δώρα.
Τι κάνουν;
Απλά περιμένουν.
Τι περιμένουν;
Δεν ξέρω.
Κάν' τους να φύγουν.
Σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ, κάν' τους.
Εντάξει, εντάξει.
Κι άλλα δώρα. Κοίτα, κοίτα.
Για σένα. Καθαρά ρούχα.
Φεύγουν;
Τι;
'Οχι... Απλά θέλουν να τον δουν.
'Οχι.
Κάν' τους να φύγουν!
Δεν μπορώ. Δεν μπορώ.
Ναι, μπορείς! Σε λατρεύουν! Θα σε ακούσουν!
- Γιατί δεν το κάνεις; - Δε θέλω να φύγουν!
Είναι πανέμορφος.
- Άσε με να τον κρατήσω. - 'Οχι.
Εντάξει. Άσε με να τον κρατήσω.
- Άσε με να κρατήσω το μωρό μου. - 'Οχι.
- Άσε με να τον κρατήσω. - 'Οχι.
- Είμαι o πατέρας του! - Είμαι η μητέρα του!
- Άσε με να... - 'Οχι!
Σε παρακαλώ;
Σε παρακαλώ, κάν' τους να φύγουν.
'Οχι, όχι, όχι.
'Οχι!
Δώσ' μου πίσω το μωρό μου!
Πού είναι;
Περιμένετε! Σταματήστε!
'Οχι! Είναι το μωρό μου!
'Οχι, δώστε τον μου πίσω!
Αλληλούια!
Θα τον τραυματίσετε!
Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ!
Θα τον τραυματίσετε!
Τον πονάτε! Τον πονάτε!
Πού είναι;
- Πού είναι τo μωρό μου; - Δεν είναι νεκρό.
- Τι; Που είναι; - Μια φωνή...
ακόμα προσπαθεί να ακουστεί, δυνατά...
- Άκου. - Τι;
Το ακούς αυτό;
'Οχι, όχι!
Το ακούς αυτό;
Αυτός είναι ο ήχος τής ζωής!
Ο ήχος τής ανθρωπότητας!
Η κραυγή του από αγάπη!
Η αγάπη του για σένα!
Άσε με, άσε με!
Τον σκοτώσατε!
- Πέθανε, μουνί! - Πέθανε, πόρνη!
Τσούλα! Σκύλα!
Χοντρή γουρούνα!
Σκύλα!
Πάρε κι αυτή, πουτάνα!
Σκοτώστε τη γουρούνα!
Σας παρακαλώ!
Σας παρακαλώ, σταματήστε! Σταματήστε!
Φύγετε. Αφήστε την ήσυχη. Τι κάνετε;
Κοίτα τι σου έκαναν!
Τι κάνετε; Τι κάνετε;
Σκότωσαν το μωρό μου!
Εσύ τον σκότωσες!
Συγγνώμη, συγγνώμη...
Απλά ήθελαν να τον δουν. Απλά ήθελαν να τον αγγίξουν...
και μετά αυτοί...
'Ηταν...
Είναι φρικτό. Με συγχωρείς, με συγχωρείς πολύ.
'Ομως δεν μπορούμε...
δεν μπορούμε να τον αφήσουμε να πεθάνει για το τίποτα. Δεν μπορούμε.
'Ισως αυτό που έγινε, να μπορεί να τα αλλάξει όλα.
Όλους.
Για ποιο πράγμα μιλάς;
Εσύ κι εγώ, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να τους συγχωρήσουμε.
Έσφαξαν το γιο μας!
Το ξέρω, το ξέρω...
Είσαι τρελός!
- Άκουσέ με... - Είσαι τρελός!
Άκουσέ τους. Έχουν μετανιώσει.
Ειλικρινά έχουν μετανιώσει.
Άκου. Έχε μου εμπιστοσύνη. Σε παρακαλώ...
πρέπει να τους συγχωρήσουμε! πρέπει να τους συγχωρήσουμε!
Σε παρακαλώ, πρέπει!
'Οχι!
Δολοφόνοι!
Δολοφόνε!
Είναι ώρα να τσακιστείτε να φύγετε απ' το σπίτι μου!
'Οχι, όχι, όχι, όχι!
'Οχι, σε παρακαλώ, μη φύγεις!
Σε ικετεύω!
Μη φεύγεις! Θα τα ξαναφτιάξουμε όλα!
Μη! Μη μ' αφήνεις μόνο!
Από δω! Από δω πήγε!
Σταμάτα, σταμάτα, περίμενε!
Μη, μη, μη!
Σε παρακαλώ, μη.
Σ' αγαπώ.
Ποτέ σου δε με αγάπησες.
Απλά αγαπούσες το πόσο πολύ σε αγαπούσα.
Σου έδωσα τα πάντα!
Κι εσύ τα σκόρπισες όλα...
'Οχι, όχι, όχι.
'Οχι, όχι, όχι!
Τι είσαι;
Εγώ;
Εγώ είμαι εγώ.
Εσύ;
Εσύ ήσουν το σπίτι.
Που με πας;
Η αρχή.
Αυτό είναι;
Δε θα πονάει για πολύ ακόμα.
Αυτό που πονάει περισσότερο, είναι που δεν ήμουν αρκετή.
Δε φταις εσύ.
Τίποτα δεν είναι ποτέ αρκετό.
Δε θα μπορούσα να δημιουργήσω, αν ήταν.
Και πρέπει να το κάνω. Αυτό κάνω εγώ.
Αυτό είμαι εγώ.
Τώρα πρέπει να το προσπαθήσω πάλι απ' την αρχή.
'Οχι.
Απλά άσε με να φύγω.
Χρειάζομαι κάτι τελευταίο...
Δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω.
Την αγάπη σου.
Είναι ακόμα εκεί, ε;
Άντε, λοιπόν...
πάρ' την.
Μωρό μου;